Niedawno minęło okrągłe 400 lat od tzw. Hołdu Ruskiego 29 X 1611 roku.

Ale któż pamiętałby dziś o zdarzeniu, o którym polskie podręczniki milczą?

U nas pokutuje chyba jeszcze zabobon dobrego wujka Józia Dżugaszwili’ego.

„29 października 1611 roku na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie odbył się triumf Stanisława Żółkiewskiego, po którym car i jego rodzina zostali zaprowadzeni na zamek królewski. Tam złożyli hołd Zygmuntowi III Wazie.

W Sali Senatorskiej Zamku Królewskiego hetman Stanisław Żółkiewski oddal go królowi, w pięknej i ludzkiej przemowie uszanował jeńców, polecił ich łaskawości zwycięzcy. W obecności wszystkich posłów i senatorów podczas wspólnego posiedzenia Sejmu i Senatu car Wasyl pochylił odkryta głowę, dotknął dłonią posadzki, ucałował własne palce. Kniaź Dymitr Szujski, niefortunny wódz spod Kłuszyna, uderzył czołem raz jeden. Najmłodszy brat cara kniaź Iwan uczynił to po trzykroć i płakał. „

TAKIE ROCZNICE ŚWIĘTUJMY! Zamiast np. „samobójstwa warszawskiego”, czy innych wstydliwych aktów głupoty z naszej hostorii, która pełna jest momentów tryumfu, zwycięstwa, dumy, szlachetności, honoru etc.